کاخ توپکاپی استانبول

کاخ توپکاپی استانبول یکی از معروفترین مکان های دیدنی استانبول و جاذبه های گردشگری استانبول می باشد که افراد زیادی در طول سال از آن بازدید می کنند. چنانچه در تور استانبول به دنبال بازدید از کاخ توپکاپی استانبول می باشید، با ما در ارتباط باشید. کاخ توپکاپی استانبول برای اولین بار توسط محمد فاتح در قرن 15 ساخته شده است. این کاخ با شکوه در کنار تنگه بسفر استانبول واقع شده است که در آن سلاطین امپراتوری عثمانی، قلمرو خود را در آن محل ایجاد کرده بودند. کاخ توپکاپی استانبول یک نمایش خیره کننده از هنر اسلامی با حیاط مجلل و پیچیده، کاشی کاری های با دست رنگ آمیزی شده و معماری بینظیر می باشد.

کاخ توپکاپی استانبول بیشتر از اینکه یک موزه باشد، محل وقوع داستان های رنگارنگی در گذشته می باشد. بین قرن های پانزدهم تا نوزدهم زمانیکه کاخ توپکاپی دربار امپراتوری عثمانی بود، در آن سلاطین خوشگذران، ندیمه های جاه طلب، معشوقه های زیبا، خواجه های حرمسرا زندگی و کار می کردند. با بازدید از عمارت های شگفت انگیز، گنجینه های پر از جواهر و حرم های وسیع قصر توپکاپی می توانید نگاه سریعی به زندگی کسانی که در اینجا زندگی می کردند، داشته باشید.

مهمت فاتح در فاصله زمانی کوتاهی بعد از پیروزی در سال 1453 طبقه اول قصر توپکاپی را ساخت و تا سال 1481 یعنی تا زمان مرگش در آنجا زندگی می کرد. بعد از مهمت سلطان، سلاطین بعدی عثمانی هم تا قرن نوزدهم در کاخ توپکاپی سکونت داشتند؛ سپس به قصرهای به سبک قصرهای اروپایی که در کرانه های تنگه بسفر ساخته شدند، نقل مکان کردند. قبل از اینکه وارد باب همایونی قصر توپکاپی بشوید، بهتر است به سازه باشکوه واقع در میدان سنگ فرش شده، دقیقا در بیرون قصر نگاهی داشته باشید. این سازه زیبا، آبنمای سلطان احمد سوم است که به سبک هنری قرن 18 میلادی (سبک روکوکو) در سال 1728 توسط سلطانی که عاشق لاله ها بود، ساخته شد. دفتر اصلی فروش بلیط در بارگاه اول، درست قبل از ورودی بارگاه دوم می باشد.

 

بارگاه اول

با عبور از باب همایونی وارد بارگاه اول می شوید که به بارگاه جنیساری یا میدان رژه هم معروف است. در سمت چپ شما کلیسای بیزانسی هاجیا ایرین یا نام متدوالتر آن “آیا ایرینی”، قرار گرفته است.

 

بارگاه دوم

دروازه میانی (اورتاکاپی یا باب السلام) به قصرهای بارگاه دوم منتهی می شود که برای اداره امور تجاری امپراطوری از آنها استفاده می شد. در دوره عثمانی فقط سلطان و والده سلطان (مادر سلطان) سوار بر اسب اجازه عبور از دروازه میانی را داشتند؛ سایرین از جمله وزیر اعظم برای عبور از دروازه میانی باید از اسب پیاده می شدند. بارگاه دوم محوطه پارک مانند زیبایی دارد و برخلاف قصرهای اروپایی که یک ساختمان بزرگ همراه با چند باغ هستند، قصر توپکاپی مجموعه ای از عمارت ها، آشپزخانه ها، سربازخانه ها، تالارها، عمارت ها و خوابگاههاست که در اطراف محوطه اصلی ساخته شده اند. آشپزخانه های بزرگ قصر واقع در سمت راست ورودی (قسمت شرقی) سالها بعد از بازسازی قصر دوباره بازگشایی شدند. در این آشپزخانه ها بخش کوچکی از کلکسیون عظیم ظروف چینی نگهداری می شوند که به خاطر زیبایی و همچنین تغییر رنگ شان در اثر تماس با غذای مسموم، برای سلاطین عثمانی با ارزش بوده اند. در سمت چپ (قسمت غربی) بارگاه دوم تالار شورای همایونی (دیوان همایونی) قرار گرفته است. اعضای شورا یکدیگر را در اینجا ملاقات می کردند تا درباره موضوعات و مسائل کشور بحث و تبادل نظر نمایند. سلطان هم بعضی اوقات از طریق پنجره مشبک طلایی که در ارتفاع زیادی روی دیوار تعبیه شده، گفتگوهای انجام گرفته را استراق سمع می کرد. در اتاق واقع در سمت راست، ویترین هایی وجود دارند که در آنها کلکسیون هایی از اشیای جمع آوری شده از قصر توپکاپی به نمایش در آمده اند. در قسمت شمالی تالار شورای همایونی نیز گنجینه بیرونی قرار دارد که شامل کلکسیون چشمگیری از اسلحه ها و زره های قابل توجه عثمانی و اروپایی می باشد.

 

حرم

ورودی حرم در قسمت زیرزمین برج دادگستری، در سمت غربی بارگاه دوم واقع شده است. اگر تصمیم دارید که از آن دیدن کنید -و ما هم به شدت توصیه می کنیم این کار را انجام دهید- لازم است بلیط مربوط به قسمت حرم را بخرید. به خاطر اینکه اتاق ها به ترتیب برای بازسازی یا افزایش مقاومت بسته می شوند، مسیری که بازدید کنندگان از حرم قرار است طی کنند مرتبا تغییر می کند. بنابراین برخی از قسمت های ذکر شده در اینجا ممکن است در طول بازدید شما از قصر توپکاپی باز نباشند. در باور عامه، حرم جاییست که سلطان می تواند به عیاشی و خوشگذرانی بپردازد. در حقیقت حرم اقامتگاه خانواده سلطنتی بوده و جزئیات مربوط به زندگی در حرم تحت سلطه سنت، تعهد و تشریفات می باشد. معنی دقیق حرم  “ممنوع” یا “خصوصی” است.

سلطان ها گاهی اوقات نزدیک به 300 زن و معشوقه را در حرم تحت حمایت خود داشتند؛ ولی معمولا تعداد آنها کمتر از این تعداد بود. بعد از ورود دختران به حرم، فرهنگ و زبان ترکی و اسلامی، همینطور هنر خودآرایی، دوخت لباس، طرز رفتار، یادگیری موسیقی، خواندن، نوشتن، گلدوزی و رقصیدن به آنها آموزش داده می شد. بعد از یادگیری این مهارت ها دختران وارد قسمت شایسته سالاری می شدند؛ در درجه نخست از آنها به عنوان بانوانی منتظر خدمت به زنان و فرزندان سلطان استفاده می شد، سپس به خدمت والده سلطان در می آمدند و سرانجام اگر جذاب و با استعداد بودند تقدیم خود سلطان می شدند. سلطان طبق قانون اسلام اجازه داشت چهار همسر قانونی و مشروع که به آنها “خاتون” می گفتند داشته باشد. اگر همسری برای سلطان فرزند پسر به دنیا می آورد به او عنوان هاسکی سلطان (haseki Sultan) داده می شد و اگر دختر به دنیا می آورد به او عنوان هاسکی خاتون (haseki kadin) داده می شد. حرم را والده سلطان یا مادر سلطان اداره می کرد. والده سلطان اغلب خودش صاحب املاک و مستغلات زیادی بود که آنها را از طریق خادمان خود کنترل می کرد. والده سلطان حتی می توانست مستقیما دستوراتی به وزیر اعظم بدهد. مادر سلطان اغلب تاثیر عمیقی روی سلطان، همسران و زنان سلطان و مسائل و موضوعات کشور داشت. در دوره حکومت سلطان مراد سوم (95-1574) 300 تک اتاق در حرم ساخته شد؛ حرم سلطان های قبلی در اسکی سرای (قصر قدیمی) و در نزدیکی میدان امروزی بیازیت واقع شده بود.

مجموعه حرم قصر توپکاپی در مجموع 6 طبقه دارد اما فقط از یک طبقه می توانید دیدن کنید. از طریق دروازه کالسکه رو می توانید به حرم برسید. در داخل دروازه گنبد یا طاقی با تعدادی گنجه وجود دارد. دورتر از آن اتاقی قرار دارد که در آن گارد محافظ حرم ساکن بودند. این اتاق با کاشی ها و سرامیک های زیبای کوتاهی در قرن هفدهم تزئین شده است. کمی دورتر از این اتاق، حیاط باریکی وجود دارد که آنجا هم با کاشی های کوتاهیا تزئین شده است و در گذشته متعلق به خواجه های سیاه پوست بود. در پشت ردیف ستون ها، در سمت چپ، خوابگاه خواجه های سیاه قرار گرفته است. در روزهای نخست سلطنت عثمانی ها از خواجه های سفید پوست استفاده می شد ولی بعد ها با فرستادن خواجه های سیاه به عنوان هدیه از سوی حاکمان مصر که تحت کنترل دولت عثمانی بودند، استفاده از این خواجه ها هم در حرم و سایر جاها رواج یافت. بیش از 200 خواجه سیاه پوست در قصر توپکاپی زندگی می کردند که کارشان محافظت از دروازه ها و همراهی کردن زنان حرم بود. در انتهای حیاط نیز دروازه اصلی ورود به حرم و همینطور اتاق نگهبانان قرار گرفته است که از دو آینه بسیار بزرگ طلا کاری شده تشکیل شده است. از اینجا راهرویی وجود دارد که به حیاط سمت چپ منتهی می گردد که مخصوص زنان صیغه ای و همسران سلطان بود. این حیاط با حمام ها، رختشوی خانه، فواره شستشو، خوابگاهها و خانه های خصوصی احاطه شده است.

از حیاط تا امتداد راهروهای حرم، عمارت سلطان احمد می باشد که با دودکش های کاشی کاری شده، تزئین شده است. در ادامه این راهروها به آپارتمان های (منازل) والده سلطان که مرکز قدرت حرم بوده اند، می رسید. والده سلطان از این اتاق های باشکوه، خانواده عظیم خود را نظارت و کنترل می کرد. مکان حائز اهمیت اتاق های والده سلطان، سالن والده سلطان با نقاشی های دیواریست که مناظری روستایی از شهر استانبول را به نمایش می گذارند. با عبور از حیاط والده سلطان به اتاق باشکوه پذیرش با یک بخاری بسیار بزرگ می رسید که با کاشی های کوتاهیا و ایزنیک و بصورت سرسرای تزئین شده است و تاریخ ساخت آن به قرن هفدهم می رسد. این سرسرا جاییستکه شاهزاده ها، والده سلطان و همسران ارشد سلطان برای ملاقات رسمی با سلطان منتظر می شدند تا حضور آنها به اطلاع سلطان برسد. تالار همایونی در طول حکومت مورات سوم ساخته شد و به دستور عثمان سوم (57-1754) به سبک باروک دوباره دکور و تزئین گردید. در کنار تالار همایونی، اتاق خصوصی مورات سوم قرار دارد که یکی از مجلل ترین و شگفت انگیز ترین اتاق های قصر توپکاپی می باشد. ساخت این اتاق در سال 1578 انجام شده است و دارای دکور و تزئینات اصل است؛ گفته شده که معمار آن، یک معمار معروف دوره عثمانی بنام سینان (Sinan) است. آب نمای سنگ مرمری بازسازی شده این قسمت به گونه ای طراحی شده که صدای آبشار را منعکس می کند و باعث می شد مکالمات سلطان به سختی استراق سمع گردد. قسمت مخصوص نشستن با سایه بان طلایی نیز بعدها در قرن هجدهم به آن اضافه گردید.

بعد از بازدید از اتاق خصوصی سلطان احمد سوم می توانید از اتاق ناهارخوری وصل به آن دیدن کنید که در سال 1705 ساخته شده است. بعدها این اتاق با تصاویری از گل ها و میوه های لاکی رنگ درون قاب های چوبی تزئین گردید. در پشت اتاق خصوصی سلطان مورات سوم دو تا از زیباترین اتاق های حرم –یعنی عمارت دو قلوی ولیعهد– قرار گرفته اند. این دو اتاق در  حدود سال 1600 ساخته شده اند. به طاق نقاشی شده در اتاق اول و قطعه های کاشی کاری شده با کاشی های ظریف ایزنیک (Iznik) در بالای بخاری اتاق دوم که زیبایی خیره کننده ای دارند با دقت نگاه کنید. شیشه های رنگی اتاق ها هم قابل توجه اند. با عبور از این اتاق ها به حیاط ندیمه ها (سوگلی ها) می رسید که در حاشیه حیاط قرار دارد و در واقع تراس آن یک استخر بزرگ خالی را خواهید دید. مشرف به حیاط، پنجره های کوچکی را می بینید که پنجره های  تعداد زیادی اتاق کوچک تاریک به نام قفس kafes (زندان) هستند که در آنها برادران یا پسران سلطان، زندانی می شدند. از اینجا می توانید مسیری را دنبال کنید که به جاده طلایی معروف است و به بارگاه سوم قصر توپکاپی می رسد. یا اگر راهروی شمالی را دنبال کنید و از آن خارج شوید بوسیله اتاق ختنه وارد بارگاه چهارم قصر خواهید شد.

بارگاه سوم

از طریق دروازه سعادت (Felicity) می توانید به بارگاه سوم قصر توپکاپی برسید. در اینجا محدوده خصوصی سلطان توسط خواجه های سفید محافظت می شد. داخل بارگاه سوم، تالار ملاقات قرار گرفته است که در قرن شانزدهم ساخته و در قرن هجدهم مرمت شد. مقامات مهم و سفیران خارجی به این عمارت های کوچک می آمدند تا امور تجاری و بازرگانی کشور را هدایت نمایند. سلطان نشسته بر دیوان عظیم، پیشکش ها و هدایای سفرای خارجی را در حین عبورشان از در واقع در سمت چپ، بازرسی می کرد. دقیقا در پشت تالار سخنرانی، کتابخانه ی زیبایی از سلطان احمد سوم قرار دارد که در سال 1719 ساخته شده است. در حاشیه ی شرقی بارگاه سوم نیز خوابگاه سربازان اعزامی به جنگ قرار دارد که اکنون محل قرار گرفتن کلکسیونی غنی از لباس های سلطنتی می باشد. در اینجا همچنین مجموعه ی جالبی از پیراهن های طلسم دار وجود دارد که بنا به باور قدیمی از کسی که آنها را می پوشید در برابر دشمنان و بدبختی محافظت می کرد. در طرف دیگر بارگاه سوم، امانتداری مقدس قرار دارد. در این اتاقها که به طرز شگفت انگیزی با کاشی های ایزنیک دکور شده اند تعداد زیادی آثار مقدس وجود دارند و زمانی که سلاطین عثمانی در این جا زندگی می کردند، درب اتاق ها فقط سالی یک بار برای خانواده ی سلطنتی برای بزرگداشت پانزدهمین روز ماه مبارک رمضان، باز می شد. در کنار اتاق های امانتداری مقدس، خوابگاه اتاق خصوصی قرار گرفته است که در آن پرتره هایی از 36 سلطان به نمایش گذاشته شده است. نقطه ی عطف این مکان، نقاشی جشن استقرار سلطنت سلطان سلیم سوم (1789) می باشد که توسط کنستانتین کاپیداغلی به تصویر کشیده شده است.

گنجینه ی شاهنشاهی

گنجینه شاهنشاهی قصر توپکاپی واقع در حاشیه شرقی بارگاه سوم، کلکسیون باور نکردنی و شگفت انگیزی از اشیای ساخته شده یا تزیین شده با طلا و نقره، یاقوت سرخ، زمرد سبز، یشم، مروارید و الماس می باشد. خود ساختمان در طول حکومت سلطان مهمت فاتح در سال 1460 ساخته شده است و در اصل به عنوان اتاق های پذیرش از آنها استفاده می شد. در دومین اتاق از این چهار اتاق، اشیای غیر عثمانی دریافت شده به عنوان هدیه یا غنیمت جنگی به نمایش درآمده اند؛ برای نمونه می توانید پارچ های از جنس روی با تزئینات طلایی از شهر تبریز ایران را در اینجا ببینید. اشیای کوچک هندی که عمدتا از دانه های مروارید ساخته شده اند نیز ارزش دیدن دارند. معروف ترین گنجینه به نمایش درآمده خنجر توپکاپی در اتاق چهارم می باشد. سه تا از همین خنجر ها با دسته زمرد نشان بی نظیر، موضوع سرقت جنایی  فیلم سال 1964 Jules Dassin بوده اند. گنجینه بعدی قصر توپکاپی، قاشق های الماس می باشد که روی یکی از آنها، الماسی به شکل اشک با وزن 86 قیرات قرار دارد که اطراف آن را سنگ های با ارزش کوچک احاطه کرده اند. گنجینه اول را سلطان مهمت IV در زمان رسیدنش به تاج و تخت در سال 1648 بدست آورد که یکی از بزرگترین الماس های دنیا را دارد.

بارگاه چهارم

بارگاه چهارم قصر توپکاپی را عمارت های مخصوص تفریح و خوشگذرانی، اشغال کرده اند. این عمارت ها عبارتند از عمارت مجیدیه که توسط سلطان عبدل المجید (61- 1839) مطابق با مدل های اروپایی ساخته شد. در طبقه زیرین عمارت مجیدیه، رستوران کونیالی قرار دارد که از تراس آن، چشم اندازهای فوق العاده ای از قصر را می توانید ببینید. از این تراس همچنین می توانید عمارت مصطفی پاشا را که به آن  Sofa Kӧskϋ هم می گویند را هم ببینید. در طول دوران حکومت سلطان احمد سوم، باغ لاله بیرون از عمارت با جدیدترین انواع گل ها پر شد. اگر در انتهای باغ لاله از پله ها بالا بروید به تراس مرمرین می رسید که سکویی با استخری تزئین شده، سه کلاه فرنگی و ساختمانی عجیب و کوچک وجود دارد که سلطان ابراهیم اول در سال 1640 دستور داد آن را به عنوان مکانی خوش منظره برای افطار کردن روزه در ماه رمضان، بسازند.

سلطان مورات IV عمارت کلاه فرنگی روان (Revan) را بعد از پس گرفتن ایروان (که اکنون پایتخت ارمنستان است) از ایران در سال 1636 ساخت. در 1639 او عمارت یا کوشک بغداد را که یکی از آخرین نمونه قصرهایی با معماری کلاسیک می باشد را برای زنده نگه داشتن خاطره پیروزی اش در شهر بغداد، ساخت. نکته قابل توجه در دکور این عمارت، کاشی کاری های باشکوه ایزنیک، سقف های نقاشی شده، طلا کوبی و خاتم کاری های آن است. عمارت یک اتاق کوچک به نام اتاق ختنه (اتاق محاصره) دارد. این اتاق توسط ابراهیم اول در سال 1640 ساخته شد و دیوارهای بیرونی اتاق با کاشی کاری های زیبا زینت داده شده است.

آدرس کاخ توپکاپی استانبول: باب همایون، گلخانه پارک
سایت کاخ توپکاپی استانبول: www.topkapisarayi.gov.tr/en

Summary
Review Date
Reviewed Item
کاخ توپکاپی استانبول
Author Rating
51star1star1star1star1star

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تماس لحظه آخری